Evidence: Tragic Polish Flight Was No Accident

Publikacja w serwisie: 16 June 2010
Klikaj przycisk +1, aby osoby z listy kontaktów widzieli Twoje rekomendacje w wyszukiwarce
tagi: ,

A Retired CIA Officer Makes His Case

By Gene Poteat
Special Intelligence Correspondent

Tuesday, June 15, 2010 5:14 PM EDT

Times change but the ways countries hide unquestionable acts of genocide remain the same. And attempts to force acknowledgement of, or to commemorate, such acts can trigger desperate, sometimes bizarre acts of revenge or disavowal.

Turkey uses their current strategic usefulness to force the United States to be equally blind to the Armenian genocide of 1915 to 1923 when one million indigenous Armenians were killed, an act perpetrated by the Ottoman Empire, the predecessor of modern Turkey. Japan refuses to acknowledge their atrocious slaughter of hundreds of thousands of Chinese women, children and men in 1937 in the Nanking (China) massacre. The 1994 Rwandan genocide of almost a million Tutsi — a killing of 20 percent of the population — was denied, then quickly glossed over, and then legally deemed forgotten to hasten a half-baked reconciliation. The 1992 to 1995 genocide of Bosnians at the hands of Serb nationalism resulted in 200,000 killed and two million refugees — and constant official renunciation of guilt.

The Muslims in Somalia slaughtered the defenseless Somali subsistence farmers to steal land, animals and crops, while the ineffective United Nations waffled, doing nothing, claiming it was relying on assurances by the Muslim government that these were small, harmless skirmishes. The denials continue. Genocide is underway now in Darfur in the Sudan. Even the U.S. downplays its own genocide, two centuries ago, of indigenous American Indian tribes — to steal their land, after slaughtering their animals and people — after decades of white settlers violating treaties, proclamations, and assurances with them.

Into this sordid history comes the recent misbegotten idea by the Polish people to commemorate the 70th anniversary of the 1940 slaughter of 22,000 Polish officers and others in the Katyn Forest (near Smolensk, Russia) carried out by the Soviet secret police: an event long denied by the USSR, and continued by modern propagandistic, Putin-inspired Russian “historians.” The slaughter came under orders from Lavrentiy Beria, head of the NKVD, and endorsed by Stalin and the Politburo. Beria was Vladamir Putin’s KGB predecessor. The Katyn forest victims included 8,000 military officers, the rest being doctors, professors, lawmakers, police officers, public servants, landowners, factory owners, lawyers, priests, and anyone considered Poland’s “intelligentsia.”

Poland’s current president, Lech Kaczynski, his wife and twin brother Jaroslaw, along with other top government officials, the chief of the Polish General Staff, senior military officers, president of the National Bank of Poland, the deputy foreign minister, senior members of the Polish clergy, and relatives of victims of the Katyn Forest massacre, gathered at the Warsaw airport, before boarding their official government airplane for Smolensk, Russia. At the last minute, it was decided that Jaroslaw would not board the airplane, but stay behind since their elderly mother was severely ill.

The Poles Forgot One Thing … the Russian Motto:  Maintain Total Deniability

The trip to Smolensk was expected to highlight Russia finally admitting culpability in the massacre, after long having blamed it on the Germans, an atrocity they had tried to conceal for over 70 years. As for the reception committee, it had different ideas. Putin wasn’t looking forward to such an occasion. Incuded in this poisonous reception brew was President Kaczynski’s well-known public criticism of Moscow and Putin, a habit that has ended the lives of others within Russia — and abroad. A few discouraging Russian requirements — such as that Kaczynski could not attend in any official capacity — did not halt the Poles. Kaczynski would go anyway on non-official, “personal” business. To Russians, such a distinction would be meaningless, not lessening the possible international excoriation of such an event. A problem ripe for a modern, Russian solution: a tragic, “natural” accident.

Yes. The airplane crashed at 8:41 a.m. Moscow time, April 10, on its final approach to the Smolensk airport, in bad weather, killing all 96 people on board. Practically everyone in Poland, and many others around the world, strongly suspected that Russia, especially Putin, must have had a hand in the crash. Not an unusual claim since the same accusations followed the poisoning and/or mysterious “natural” deaths of Putin critics:  Anna Politkovskaya, Alexander Litvinenko, among others.

The Airplane

The airplane was a 20-year-old Russian TU-154M that had been refurbished and upgraded in Russia four months before, and probably completely bugged. The TU-154 is a three-engine model similar to the older Boeing 727. The airplane was equipped with all the necessary electronic navigation and instrumentation to land safely, even in foul weather. The instrumentation was the latest and best, and included a standard ILS (Instrument Landing System) receiver which would guide the airplane to the edge of the Smolensk runway — providing the ILS receiver and ground based transmitters were reliable and working properly.

The TU-154M was also equipped with an American made TAWS (Terrain Avoidance and Warning System), the latest models called GPWS (Ground Proximity Warning System). During the airplane’s refurbishment a satellite phone system was also installed. Satellite phone installations can cause interference with an airplane’s other instrumentation, which was encountered, and fixed, during installation. President Kaczynski used the satellite phone to speak with his twin brother in Warsaw during the flight to Smolensk. The plane was also equipped with two Russian made black boxes that record an airplane’s vital signs, one Polish made black box, and a cockpit voice recorder that can give crash investigators clues to the causes of a crash.

Smolensk Airport

The ILS ground transmitters at the Smolensk airport are the Russian version of the U.S. ILS system, which transmits two beams; one called the glide slope for the airplane to follow in descending to the runway, the other to keep the airplane aligned horizontally with the centerline to the runway. ILS ground installations can, under certain circumstances, be unreliable, as when an automobile might be parked or moving in front of the transmitting antennas. American pilots landing ILS must be assured by the control tower that the ground in front of the ILS antennas are clear of objects, such as parked or moving automobiles.

The pilot of the TU-154, with Polish Prime Minister Donald Tusk on board, had successfully landed at Smolensk airport only days before the crash. The pilot, fluent in Russian, had no problems in communicating with the Smolensk control tower. Interestingly, the Russian prime minister, Vladimir Putin, had flown into Smolensk three days before the crash — but he arranged to have his own portable landing system brought in, probably a GCA radar (Ground Controlled Approach radar), which can talk the pilot to a safe landing in bad weather. Putin departed after three or four hours. My guess is that Putin’s pilots knew the Smolensk ILS could be unreliable and wanted their own GCA there for safety. Forty minutes before the crash, a Russian YAK-40 airplane with 40 people on board landed safely. Twenty minutes before the crash a Russian AWAC airplane did a touch-and-go at the airport then flew on to Moscow

The Crash — Katyn Massacre Redux 2010-Style

The Smolensk airport was fogged in, but the airport had not been declared closed. As the TU-154 approached the airport, the tower suggested the pilot divert to Moscow. The pilot responded that he would make one attempt to land, but if that failed, he would fly on to another, clear airport. At the outer marker, two kilometers from the runway, the airplane was on track. At the inner marker, one kilometer from the runway, the plane was suddenly 40 to 60 meters to the left of the centerline and 2.5 meters above the ground, below the glide path, and traveling 280 K/hr, with throttles applied (for a go-around) at the time of the crash. The aircraft’s reported speed of 280 K/hr has to be an error. This is twice the speed of a normal landing approach. At this point the pilot applied full power to abort the landing attempt, but it was too late. The plane struck trees, flipped over, and crashed well short of the runway.

The Aftermath, the Cover-up, Denial and Deception

Russian President Medvedev announced that Russia would work closely with Poland in the crash investigation to learn the cause — Russian pabulum for Western ears. Immediately after the crash, and before any investigation had begun, the Russian “minister of security” in Moscow announced the cause of the crash was pilot error (good of them to wait until the crash happened), and blamed it on the pilot’s poor command of Russian in communications with the control tower. Edmund Klich, chief of the Polish investigating committee, later revealed to the Polish parliament that the Russian traffic controller who talked with the pilot of the presidential plane had disappeared. The Russians said that he retired.

Again, the Polish pilot was known to speak flawless Russian, but in this investigation, that was a minor technicality. Russians quickly took control of the crash site, recovered the black boxes, and — never to miss an intelligence-gathering opportunity — stripped the 97 dead passengers of personal effects, luggage, laptop computers, flash drives, cell phones, sensitive papers, names, telephone numbers, correspondence, documents, and top secret military and diplomatic codes — a coup for Russia’s intelligence service. Because of the intelligence value from the crash, and the need for the smoothest of public sleight-of-hand with the coming denials, Putin placed himself in charge of the Russian crash investigation. A master who knows his craft.

The Russians delayed for weeks before returning the less sensitive items, but kept items of intelligence value. The bodies were shipped to Moscow for “autopsies.” No Polish medical people were permitted as witnesses. Only after six days was Kaczynski’s cell phone returned.

Russian security officers interrogated Polish family members who traveled to Moscow to recover the bodies, sometimes for hours, denying access to the bodies until after the interrogations. There has been no verification that all the bodies were accounted for. The bodies were returned to Poland in sealed coffins for burial, and families of the victims were not permitted to open the coffins. Under Polish law, official permission from the state prosecutor’s office is required to exhume a body, and that office has denied family requests, apparently for fear of offending Russian sensibilities.

As for the investigation, the Russians have kept all the airplane’s black boxes and refuse to release or comment on their findings, except to say it could be a year before any results are announced. It could indeed take a long time. Putin’s “commission” investigating the crash needs time — for memories to fade and time to concoct a Russian-version of the cause of the crash. Perhaps as long as it has taken Russia to acknowledge responsibility for the Katyn massacre, yet to happen.

Although the Russian investigation is in violation of a few agreements — the Chicago Convention that governs international air crashes and a bilateral 1993 agreement that joint commissions would conduct investigations of aircraft disasters affecting both countries — Russian violation of agreements is standard operating procedure. A Polish aviation official, in touch with the Russian investigation, reported to Poland that, “We know everything that happened, but the Russians forbid us to tell you.” So does anyone with room temperature IQ following this event.

Merely a Conspiracy Theory?

Conspiracy theories abound. Looking at the Katyn Forest massacre, the behavior of other countries guilty of similar genocides, the KGB’s history of killings, genocides, murders and assassinations to rid itself of rivals, critics or anyone who has become inconvenient or a vocal opponent, it is no wonder the Poles — and others — see the heavy Russian hand behind the crash. There was the Soviet genocide in the 1930s when they starved nearly 20 million Ukrainians to death, killing millions of their own people throughout the life of the USSR. So what is another hundred in a crash to get rid of those pesky Poles, and their temerity at seeking, in Smolensk, to rub in the face of Russia some sordid account of a wartime massacre?

And it was payback for Poland’s alliance with NATO. For many of us from the intelligence community, we well remember the Soviet practice of manipulating navigational beacons to lure American military planes into Soviet territory to be shot down, “for violating sacred Soviet airspace.” They thought nothing of shooting down Korean Air Boeing 747, knowing it held several hundred civilian passengers. The Russian solution now is to make it go away quickly — as quickly as that ill-fated commemoration will be forgotten.

The crash of the plane wiped out the cream of the top officials who were behind the push to expose the secret police files of past and current collaborators of both the Polish and Soviet/Russian secret police. With these people now dead, there is no political top cover in Poland to continue this effort. This is exactly what Putin wanted. Prime Minister Tusk is a weak and manipulable guy who hated the late Polish president. The Russians now have their creature to work in place, with no opposition from a strong anti-communist president.

Policy-wise, the Russians saw our decision to grovel before them (the “reset,” the giving up of ballistic missile defense after we promised the Czechs and Poles, our acquiescence to their activities in Georgia and Ukraine, our begging for their non-help on Iran, et. al.) as a green light to do what they did with the plane crash. They concluded we would say nothing — and we didn’t.

And what, if anything, can America do? Nothing. Our plate is full with wars in Iraq and Afghanistan, a vast ecological disaster unfolding in the Gulf, North Korea starting the next war between the Koreas, and at home, unrest over the illegal invasion of America by Latinos hiding under the misapplied term of “immigrant,” a failing economy, and other political tsunamis. Besides, strategic utility isn’t reserved only for Turks. Aren’t the Russians helping in America’s war on terrorism? That means American outrage and concerns over the Polish “accident” will have to be as hollow and toothless as Russia’s “investigations” to solve the crash mystery. The Poles, however, see this as Yalta II, i.e., another sell-out by the U.S. Poland is seething over this; the Obamisti may think this will fade away, but the Poles and the rest of Central Europe know better. For them this is a monumental betrayal.

Life — as is history — is unfair. The Poles are in the same spot as the Armenians, the Somalis, the Tutsi, the American Indians, the Incas, the Eskimos and others. Crucial alliances trump acknowledgement of prior bad acts. I ignore your genocides, you ignore mine. The guilty get a free pass. Or, in the argot of modern TV sitcoms:  Nobody Talks, Everybody Walks. And then there is the old KGB saying, “It is no accident, comrade!”

Gene Poteat is an electrical engineer (The Citadel) and a retired CIA scientific intelligence officer. He served abroad in London, Scandinavia, the Middle East and Asia. He is president of the Association of Former Intelligence Officers (AFIO), writes and lectures on intelligence matters and teaches at The Institute of World Politics graduate school in Washington; the IWP is scheduled to award Gene Poteat an honorary doctoral degree on June 5. He may be reached at G2Poteat@gmail.com.


Oceń artykuł:
głosów: 11
tagi: ,

Jeden Komentarz: »

Jeśli uważasz że któryś komentarz nie powinien się tutaj znaleźć zgłoś to na adres:

  • mik :


    W katastrofie samolotu zginęli najwyżsi urzędnicy, zmierzający do ujawnienia dokumentów tajnej policji oraz byłych i obecnych jej współpracowników, zarówno polskiej, jak i sowiecko-rosyjskiej bezpieki. Dziś brakuje w Polsce najwyższej politycznej osłony dla kontynuowania tego dzieła. To dokładnie po myśli Putina.

    Czasy się zmieniają, sposoby, w jakie państwa ukrywają swoje niekwestionowane zbrodnie, pozostają niezmienione. Wszelkie próby wymuszenia przyznania się lub choćby upamiętnienia zbrodni wywołują desperackie, czasem niezrozumiałe akty odwetu lub wypierania.

    Turcja, wykorzystując swoje bieżące strategiczne położenie, wymusza na USA ślepotę na zagładę Ormian z lat 1915–1923, podczas której Imperium Otomańskie, poprzednik dzisiejszej Turcji, wymordowało milion etnicznych Ormian. Japonia odmawia przyznania się do okrutnych zbrodni na setkach tysięcy chińskich kobiet, dzieci i mężczyzn w masakrze Nanking z 1937 r. Ruandyjskie ludobójstwa z 1994 r., które pochłonęły milion Tutsi stanowiących 20 proc. całej populacji, zostały zanegowane, następnie wyparte i ostatecznie formalnie skazane na zapomnienie w trosce o pospieszne i połowiczne pojednanie.

    Trwające w latach 1992–1995 zbrodnie serbskich nacjonalistów na Bośniakach zamknęły się w liczbie 200 tys. zabitych, milionie wygnanych, a zakończyły się całkowitym, oficjalnym wyparciem się odpowiedzialności.

    Somalijscy muzułmanie mordowali somalijskich rolników, aby odebrać im ziemię, zwierzęta i zbiory, podczas gdy ONZ bezczynnie ględziło o zapewnieniach muzułmańskiego rządu, że jedyne, co się dzieje, to nieistotne i niegroźne lokalne potyczki.

    Negowanie prawdy nie ustaje. Rzeź trwa w Darfurze (Sudan). Nawet USA bagatelizuje swoje własne zbrodnie sprzed 200 lat, kiedy trwały rzezie tubylczych Indian potrzebne po to, by przejąć zajmowane przez nich ziemie. Dekady później nawet porozumienia zawarte z Indianami zostały złamane przez białych osadników.

    Po tym ponurym wstępie dochodzimy do mordu 22 tys. polskich oficerów z 1940 r., którego historia zakończyła się nieudaną próbą uczczenia przez Polaków ofiar w 70. rocznicę zbrodni w lasach katyńskich (niedaleko Smoleńska w Rosji). Zbrodni na Polakach dokonała sowiecka bezpieka – fakt, któremu w Sowieckiej Rosji i w Rosji obecnej zaprzeczano długie lata, ostatnio za sprawą inspirowanych przez Putina “historyków”.

    Rzezi dokonano z rozkazu Ławrientiego Berii, szefa NKWD, rozkazu zaaprobowanego przez Stalina i Politbiuro. Beria to poprzednik kagiebowca Władimira Putina.

    Na listę ofiar z katyńskiego lasu złożyło się 8 tys. polskich oficerów, pozostali to lekarze, profesorowie, ustawodawcy, policjanci, urzędnicy, właściciele ziemscy, fabrykanci, prawnicy, księża i wszyscy ci, których można było uznać
    za polską inteligencję.

    Prezydent Lech Kaczyński, jego żona i brat-bliźniak wraz z najwyższymi przedstawicielami państwa, najwyższymi dowódcami, szefem Banku Narodowego, zastępcą ministra SZ, przedstawicielami polskich kościołów oraz krewnymi ofiar katyńskiej zbrodni zebrali się na Warszawskim lotnisku przed odlotem rządowym samolotem do Smoleńska. W ostatniej chwili z wejścia na pokład samolotu zrezygnował Jarosław, który zdecydował się pozostać przy będącej w podeszłym wieku i złym stanie zdrowia matce [Jarosław Kaczyński zrezygnował z wylotu dzień wcześniej - przyp. Niezależna.pl].

    Polacy zapomnieli o jednym, o rosyjskim motcie: “Zaprzeczamy wszystkiemu”.

    Wizyta w Smoleńsku miała podkreślać ostateczne przyznanie się Rosji jako sprawcy zbrodni, po latach obciążania odpowiedzialnością Niemców. Przyznanie się do zbrodni, którą tak bardzo starali się ukrywać przez 70 lat. Komitet powitalny miał jednak inny pomysł. Putin nie oczekiwał z niecierpliwością na taką uroczystość. Częścią jej przekazu był znany powszechnie krytycyzm prezydenta Kaczyńskiego, tak pod adresem Moskwy, jak i Putina – coś, co wielu ludzi w Rosji i poza jej granicami kosztowało życie
    Wcześniejsze, obliczone na zniechęcenie, wymagania Rosji, aby wizyta nie miała statusu oficjalnego, nie zniechęciła Polaków. Kaczyński pojechałby tak czy inaczej – w charakterze nieoficjalnym czy prywatnym. Dla Rosjan taka różnica to żadna różnica. Echo, jakim uroczystość odbiłaby się na świecie, nie musiałoby być słabsze bez względu na charakter wizyty.

    Problem, na który nowoczesna Rosja ma właściwe rozwiązanie: “tragiczny wypadek”.

    Tak. Samolot rozbił się o 10:41 czasu moskiewskiego 10 kwietnia na podejściu do lądowania na smoleńskim lotnisku, przy złej pogodzie. Zginęło 96 osób. Praktycznie wszyscy w Polsce i wielu na całym świecie podejrzewali, że Rosja, a w szczególności Putin, musieli przyłożyć do katastrofy rękę. Przekonanie niespecjalnie niezrozumiałe, skoro te same przypuszczenia towarzyszyły zatruciom czy tajemniczym “naturalnym” zgonom krytyków Putina: Annie Politkowskiej, Aleksandrowi Litwinience czy wielu innym.


    Dwudziestoletni rosyjski TU-154M był cztery miesiące wcześniej wyremontowany i doposażony (zapewne i w pluskwy) w Rosji. TU-154 to samolot trzysilnikowy, podobny do Boeinga 727. Samolot wyposażony był we wszelkie konieczne urządzenia nawigacyjne w tym takie, które pozwalają na bezpieczne lądowanie nawet przy złej pogodzie. Oprzyrządowanie było nowoczesne i najwyższej klasy, zamontowany był m.in. odbiornik systemu ILS, który doprowadziłby samolot do progu pasa – gdyby tylko odpowiedni odbiornik i nadajniki systemu ILS funkcjonowały bez problemów na lotnisku.

    TU-154M był wyposażony w amerykański TAWS w najnowocześniejszej wersji nazywanej GPWS. Podczas remontu zainstalowano również system telefonii satelitarnej. Ponieważ telefony
    satelitarne mogą zakłócać funkcjonowanie innych pokładowych urządzeń, podczas instalacji wyeliminowano ten problem. Prezydent Kaczyński rozmawiał z bratem podczas lotu do Smoleńska. Samolot miał na pokładzie również dwie rosyjskie “czarne skrzynki” rejestrujące krytyczne parametry lotu, jedną polską “czarną skrzynkę” oraz rejestrator audio – urządzenia, które w razie katastrofy pozwalają na ustalenie jej przyczyn.


    Smoleńskie lotnisko było zamglone, ale jego obsługa nie podała komunikatu o zamknięciu pasa. Gdy TU-154 zbliżał się do lotniska, wieża zasugerowała pilotowi lot do Moskwy. Pilot odpowiedział, że podejdzie na próbę i jeśli lądowanie się nie uda, odleci na lotnisko zapasowe. Na dalszym markerze samolot znajdował się na właściwym kursie
    podejścia. Na bliższym, kilometr od pasa, okazuje się, że samolot zszedł z osi 40 do 60 m na lewo, jego wysokość nad ziemią wynosi 2,5 m, tj. poniżej ścieżki zejścia, leci z prędkością ok. 280 km/h, z przepustnicami otworzonymi do odejścia i w tym właśnie momencie uderza w ziemię. Podana prędkość samolotu musi jednak być błędna. To jest dwukrotnie wyższa prędkość niż przewidziana do normalnego lądowania. Dodatkowo w tym momencie pilot zaaplikował zwiększenie ciągu silników jak do rezygnacji z lądowania – ale było za późno. Samolot uderzył w drzewa, przekręcił się podwoziem do góry i uderzył w ziemię daleko od progu pasa.

    Następstwa, Zatajanie, Zaprzeczanie i Dezinformacja

    Prezydent Rosji Miedwiediew zadeklarował, że Rosja wspólnie z Polską będzie dochodzić przyczyn katastrofy – piękne słowa, miłe uszom zachodnich obserwatorów. Natychmiast po katastrofie i jeszcze zanim rozpoczęło się jakiekolwiek śledztwo, rosyjski “minister ds. bezpieczeństwa” oznajmił, iż przyczyną katastrofy był błąd pilota (dobrze, że zaczekali do momentu po katastrofie), który nie znał rosyjskich komend w rozmowach z wieżą. Edmund Klich, szef polskiego KBWL, oznajmił niedługo potem, że kontroler prowadzący rozmowy z prezydenckim samolotem zniknął. Rosjanie stwierdzili, że przeszedł na emeryturę.

    Jak się okazało, polski pilot znał płynnie język rosyjski, ale dla tego śledztwa był to mało istotny szczegół. Rosjanie błyskawicznie przejęli kontrolę
    nad terenem katastrofy, odnaleźli “czarne skrzynki” oraz – takich okazji wywiad nigdy nie przepuści – ogołocili zwłoki wszystkich 96 martwych pasażerów z rzeczy osobistych
    , takich jak bagaże, laptopy, nośniki pamięci flash, telefony, dokumenty, wszelkie dane z nazwiskami, numerami telefonów i korespondencją, tajne dyplomatyczne i wojskowe kody – łup dla rosyjskiego wywiadu. Z powodu wagi sprawy w wywiadowczym sensie oraz z potrzeby omamienia opinii publicznej kuglarskimi sztuczkami w nadchodzącej grze w zaprzeczenia, Putin osobiście mianował się szefem dochodzenia. Mistrz, który zna swe rzemiosło.

    [c.d na niezaleznej:

    Autor tekstu: Gene Poteat, "Charleston Mercury", tłum. WW, bibula.com, 17-06-2010 ]

    Thumb up 0 Thumb down 0

Po przekroczeniu granicy rosyjskiej konwój z Jarosławem Kaczyńskim zmierzającym 10 kwietnia do Smoleńska na miejsce katastrofy miał zwolnić, a następnie krążyć po mieście. W tym czasie premier Donald Tusk rozmawiał z Władimirem Putinem. Według ustaleń Polskiego Radia, trasę z Witebska do granicy białorusko-rosyjskiej konwój z Jarosławem Kaczyńskim, który zmierzał do Smoleńska, by zidentyfikować ciało prezydenta RP, pokonał bardzo szybko. Tuż po przekroczeniu granicy rosyjskiej zwolnił. Pokonanie około stu kilometrów z Witebska na miejsce tragedii zajęło blisko trzy godziny. – Bardzo sprawnie dojechaliśmy do białorusko-rosyjskiej granicy. Tam 40 minut sprawdzano nam dokumenty, mimo że mieliśmy paszporty dyplomatyczne. W drodze do Smoleńska eskortowała nas już rosyjska milicja. Jechaliśmy bardzo wolno, około 25-30 km/h - relacjonował jeden z członków delegacji Adam Bielan. Delegacja pytała konwojujących milicjantów o powody tak wolnej jazdy. W odpowiedzi mieli usłyszeć, że takie mają rozkazy. Jeszcze przed Smoleńskiem pojazd z prezesem PiS został wyprzedzony przez kolumnę z premierem Tuskiem, który na Białorusi wylądował kilkadziesiąt minut po Kaczyńskim. Potem autokar z Jarosławem Kaczyńskim jeszcze krążył po mieście. W tym czasie premierzy Polski i Rosji odbyli spotkanie. Informacje te miał zweryfikować Piotr Paszkowski, rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Co się dzieje

Stało się
i dzieje w dalszym ciągu
i będzie dziać nadal
jeśli nic się nie stanie co to wstrzyma.

Niewinni nie wiedzą o niczym
bo są zbyt niewinni
Winni nie wiedzą o niczym
Bo są zbyt winni

Biedni nie pojmują tego
bo są zbyt biedni
Bogaci tego nie pojmują
bo są zbyt bogaci

Głupcy wzruszają ramionami
bo są zbyt głupi
Mądrzy wzruszają ramionami
bo są zbyt mądrzy

Młodych to nie obchodzi
bo są za młodzi
Starych to teź nie obchodzi
bo są zbyt starzy

Dlatego nic się przeciw temu nie dzieje
i dlatego to się stało
i dlatego to się dzieje
i dziać będzie nadal

- Erich Fried -
free counters